Wersety biblijne o Contemplation

O przykazaniach twoich rozmyślam, i przypatruję się drogom twoim.

Uprzedzają straż nocną oczy moje, przeto, abym rozmyślał o wyrokach twoich.

Wspominać sobie będę na sprawy Pańskie, a przypominać sobie będę dziwne sprawy twoje, zdawna uczynione.

Gdyż przed oczyma Pańskiemi są drogi człowiecze, a on wszystkie ścieszki jego waży.

Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?

Co ja ujrzawszy złożyłem to do serca mego, a widząc to wziąłem to ku przestrodze.

Przedniejszemu śpiewakowi na Nechylot psalm Dawidowy.

I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli, i czemu myśli wstępują do serc waszych?

Lecz Maryja zachowywała wszystkie te słowa, uważając je w sercu swojem.

Przetoż złóżcie to do serc waszych, abyście przed czasem nie myślili, jako byście odpowiadać mieli.

Nad wszystkich nauczycieli moich stałem się rozumniejszym; bo świadectwa twoje są rozmyślaniem mojem.

I książęta zasiadają, a mówią przeciwko mnie; wszakże sługa twój rozmyśla w ustawach twoich.

Wyszpieguj mię, Boże! a poznaj serce moje; doświadcz mię, a poznaj myśli moje,

Niech będą zawstydzeni pyszni, przeto, że mię chytrze podwrócić chcieli; ale ja rozmyślać będę w przykazaniach twoich.

Gdy nie patrzymy na rzeczy widzialne, ale na niewidzialne; albowiem rzeczy widzialne są doczesne, ale niewidzialne są wieczne.

O tem rozmyślaj, tem się zabawiaj, aby postępek twój jawny był wszystkim.

Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!

Odwróć oczy moje, aby nie patrzały na marność; na drodze twojej ożyw mię.

Ale w zakonie Pańskim jest kochanie jego, a w zakonie jego rozmyśla we dnie i w nocy.

Wszystkom ja przeszedł myślą swoją, abym poznał i wybadał się, i wynalazł mądrość i rozum, a żebym poznał niezbożność, głupstwo, i błąd, i szaleństwo.

Pan zna myśli ludzkie, iż są szczerą marnością.

Wiedzcież, żeć Pan odłączył sobie pobożnego; wysłucha Pan, gdy zawołam do niego.

Umiarkuj ścieżkę nóg twoich, aby wszystkie drogi twoje pewne były.

A zaraz poznawszy Jezus duchem swym, iż tak w sobie myśleli, rzekł im: Czemuż tak myślicie w sercach waszych?

W modlitwach trwajcie, czując w nich z dziękowaniem,

Przyłożę i ręce moje do rozkazań twoich, które miłuję, a będę rozmyślał o ustawach twoich.

I odnowili się duchem umysłu waszego;

Nie troszczcie się tedy, mówiąc: Cóż będziemy jeść? albo co będziemy pić? albo czem się będziemy przyodziewać?

Bracia! jać o sobie nie rozumiem, żebym już uchwycił.

Rozumiej, co mówię, a Pan niech ci da we wszystkiem wyrozumienie.

Aleć nasza rzeczpospolita jest w niebiesiech, skąd też zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa.

Przychodziły mi na pamięć dni przeszłe i lata dawne.

Tego tedy bądźcie o sobie rozumienia, które było i w Chrystusie Jezusie.

Burząc rady i wszelaką wysokość, wynoszącą się przeciwko znajomości Bożej, i podbijając wszelaką myśl pod posłuszeństwo Chrystusowe;

A o odzienie przeczże się troszczycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jako rosną; nie pracują, ani przędą.

Albowiem któż poznał zmysł Pański? Któż go będzie uczył? Ale my zmysł Chrystusowy mamy.

O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu.

Albowiem tak mówi Pan do mnie: Uspokoję się, a przypatrywać się będę z przybytku mojego, a będę jako ciepło jasne po deszczu, a jako obłok wypuszczający rosę gorącości żniwa.

Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

I rzekł do uczniów swoich: Dlatego powiadam wam, nie troszczcie się o żywot wasz, co byście jedli, ani o ciało, czem byście się przyodziewali.