Wersety biblijne o Dust

(Przetoż się staną jako obłok poranny, a jako rosa poranna przechodząca, i jako plewy od wichru porwane z bojewiska, i jako dym z komina.)

Wołalić, ale nie był, ktoby ich wybawił; do Pana, ale ich nie wysłuchał.

Onci zaiste zna, cośmy za ulepienie, pamięta, żeśmy prochem.

W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty; boś proch, i w proch się obrócisz.

Wszystko to idzie na jedno miejsce; a wszystko jest z prochu, i wszystko się zaś w proch obraca.

A gdy oni wołali i miotali szaty, i ciskali proch na powietrze,

A kto by was nie przyjął, ani słuchał słów waszych, wychodząc z domu albo z miasta onego, otrząśnijcie proch z nóg waszych.

I proch, który przylgnął do nas z miasta waszego, otrząsamy na was; wszakże to wiedzcie, że się do was przybliżyło królestwo Boże.

A rozmnożę nasienie twoje jako proch ziemi; bo jeźli kto będzie mógł zliczyć proch ziemi, tedy i nasienie twoje zliczone będzie.

A którzybykolwiek was nie przyjęli, wychodząc z miasta onego, i proch z nóg waszych otrząśnijcie na świadectwo przeciwko nim.

A oni otrząsnąwszy proch z nóg swoich na nie, przyszli do Ikonii.

Choćby srebra nazgromadzał jako prochu, a nasprawiał szat jako błota:

A dom rozkaże wewnątrz oskrobać wszędy w około; i wyrzucą on proch który oskrobali, precz za miasto na miejsce nieczyste;

I będą narzekali nad tobą głosem wielkim, i będą gorzko wołali, a sypiąc proch na głowy swoje, w popiele się walać będą.

Lecz nie tak niepobożni; ale są jako plewa, którą wiatr rozmiata.

Jeszcze był nie uczynił ziemi, i równin, ani początku prochu okręgu ziemskiego.

I wróci się proch do ziemi, jako przedtem był, a duch wróci się do Boga, który go dał.

Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.

Aczkolwiek jesteśmy jako nieczysty my wszyscy, i jako szata splugawiona są wszystkie sprawiedliwości nasze; przetoż wszyscy opadamy jako liść, a nieprawości nasze jako wiatr unoszą nas.

Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.

I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski;

Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.

I weźmie kapłan wody świętej w naczynie gliniane, i prochu, który będzie na tle przybytku, weźmie kapłan, a wsypie do wody.

A odpowiadając Abraham rzekł: Otom teraz zaczął mówić do Pana mego, aczem ja proch i popiół.

Pamiątki wasze podobne są popiołowi, a wyniosłość wasza kupie błota.

Ten i z królów szydzić będzie, a książęta będą na pośmiech u niego; ten też z każdej twierdzy naśmiewać się będzie, a usypawszy wały weźmie ją.

Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa.

Przetoż rozproszę ich jako źdźbło, które się rozlatuje od wiatru z pustyni.

Niech będą jako plewy przed wiatrem, a Anioł Pański niechaj ich rozproszy.

Aby polany proch stężał, a bryły aby się społu zelgnęły?

On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje.

Bo rzekli: Posiądźmy dziedzicznie przybytki Boże.

Bo mnóstwo nieprzyjaciół twoich będzie jako proszku drobnego, a zgraja okrutników jako plew latających; a to się nagle w okamgnieniu stanie.

Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.

Przeczże oblicze twoje ukrywasz, a zapominasz utrapienia naszego i ucisku naszego?

Tedy nakładziesz po ziemi wybornego złota; a złota z Ofir, jako kamienia z potoku.

Którego łopata jest w ręku jego, a wyczyści bojewisko swoje, i zgromadzi pszenicę do gumna swego, ale plewy spali ogniem nieugaszonym.

A podniósłszy oczy swoje z daleka, nie poznali go, i wyniósłszy głos swój płakali, a rozdarłszy każdy płaszcz swój miotali proch nad głowy swe ku niebu;

Którego łopata jest w ręku jego, a wyczyści bojewisko swoje, i zgromadzi pszenicę swoję do gumna, ale plewy spali ogniem nieugaszonym.

I rzekł Pan do Mojżesza: Mów do Aarona: Wyciągnij laskę twoję, a uderz w proch ziemi, aby się obrócił we wszy po wszystkiej ziemi Egipskiej.