Wersety biblijne o Human Life Span

Dni wieku naszego jest lat siedmdziesiąt, a jeźli kto duższy, lat ośmdziesiąt, a to, co najlepszego w nich, tylko kłopot i nędza, a gdy to pominie, tedy prędko odlatujemy.

Daj mi poznać, Panie! dokończenie moje, i wymiar dni moich jaki jest, abym wiedział, jak długo trwać będę.

Bo przez mię rozmnożą się dni twoje, i przedłużą się lata żywota.

A tak było wszystkich dni Adamowych, których żył, dziewięć set lat i trzydzieści, lat i umarł.

Nie będzie tam więcej nikogo w wieku dziecinnym, ani starca, któryby nie dopełnił dni swoich; bo dziecię we stu latach umrze; ale grzesznik, choćby miał i sto lat, przeklęty będzie.

Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;

Dni człowiecze są jako trawa, a jako kwiat polny, tak kwitnie.

Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?

Człowiek marności jest podobny; dni jego jako cień pomijający.

I było wszystkich dni Matuzalemowych dziewięć set sześćdziesiąt i dziewięć lat, i umarł.

Nauczże nas obliczać dni naszych, abyśmy przywiedli serce do mądrości.

Jeden rodzaj przemija, a drugi rodzaj nastaje; lecz ziemia na wieki stoi.

Rozpaliło się serce moje we wnętrznościach moich; w rozmyślaniu mojem rozżarzył się ogień, ażem tak rzekł językiem swoim:

A żyła Sara sto lat, i dwadzieścia lat, i siedem lat; te są lata żywota Sary.

A w pięćdziesiąt lat przestanie pracować w urzędzie, i więcej służyć nie będzie.

Pójdźcież synowie, słuchajcie mię; bojaźni Pańskiej was nauczę.

Bojaźń Pańska dni przyczynia; ale lata niezbożnego ukrócone bywają.

Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.

Potem Ijob żył sto i czterdzieści lat, i oglądał synów swych, i synów synów swoich, aż do czwartego pokolenia.

Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?

A jako postanowiono ludziom raz umrzeć, a potem będzie sąd:

A umarł Ijob, będąc starym i dni sytym.

Albowiemeś ty, Boże! wysłuchał żądości moje; tyś dał dziedzictwo tym, którzy się boją imienia twego.

Wszczepieni w domu Pańskim, w sieniach Boga naszego zakwitną.

Boć długości dni i lat żywota, i pokoju przyczynią.

Jest czas rodzenia i czas umierania; czas sadzenia, i czas wycinania tego, co sadzono;

Wspomnijże na mię, jako krótki jest wiek mój; azaś próżno stworzył wszystkich synów ludzkich?

I rzekł Izaak: Otom się już zestarzał, a nie wiem dnia śmierci swej.

A będzieszli chodził drogami mojemi, strzegąc wyroków moich, i rozkazania mego, jako chodził Dawid, ojciec twój, tedy przedłużę dni twoje.

Żebyś się bał Pana, Boga twego, przestrzegając wszystkich ustaw jego i przykazań jego, które ja przykazuję tobie, ty i syn twój, i syn syna twego, po wszystkie dni żywota swego, aby się przedłużyły dni twoje.

Tom wszystko widział za dni marności mojej: Bywa sprawiedliwy, który ginie z sprawiedliwością swoją; także bywa niezbożnik, który długo żyje we złości swojej.

A wszakże, choćby przez wiele lat żyw był człowiek, a przez te wszystkie weseliłby się, tedy przywiódłszy sobie na pamięć dni ciemności, jako ich wiele będzie, cokolwiek przeszło, uzna być marnością.

Wagę słuszną i sprawiedliwą mieć będziesz; także korzec słuszny i sprawiedliwy mieć będziesz, aby się przedłużyły dni twoje na ziemi, którą Pan, Bóg twój, dawa tobie.

I odmłodnieje ciało jego jako dziecięce, a nawróci się do dni młodości swojej.

Było tedy wszystkich dni Kenanowych dziewięć set i dziesięć lat, i umarł.

A było dni Izaakowych sto lat, i osiemdziesiąt lat.

I żył Matuzalem po spłodzeniu Lamecha siedem set osiemdziesiąt lat, i dwa lata, i spłodził syny i córki.

Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.

Ja sam aż do starości, i owszem aż do sędziwości was nosić będę. Jam was uczynił, Ja też nosić będę; Ja mówię nosić was będę, i wybawię.

Teć są dni lat żywota Abrahamowego, które przeżył, sto i siedemdziesiąt, i pięć lat.