Wersety biblijne o Wroth

Dał pod miecz lud swój, a na dziedzictwo swoje rozgniewał się.

A król Dawid usłyszawszy o tem wszystkiem, rozgniewał się bardzo.

A zaś swarliwym i prawdzie nieposłusznym, lecz posłusznym niesprawiedliwości, odda zapalczywość i gniew;

Co słysząc Bóg rozgniewał się, i zbrzydził sobie bardzo Izraela,

Hardego i pysznego imię jest naśmiewca, który wszysko poniewoli i z pychą czyni.

Jako miesiąc będzie utwierdzone na wieki, i jako świadkowie na niebie godnowierni. Sela.

Bo izali nas cale odrzucisz, a gniewać się będziesz na nas tak bardzo?

Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem.

Przetoż zapaliwszy się Pan w popędliwości przeciw ludowi swemu, obrzydził sobie dziedzictwo swoje,

Bo ludzie obłudnego serca obalają na się gniew, a nie wołają, kiedy ich wiąże.

Ale biada niepobożnemu! źle mu będzie; albowiem odpłata rąk jego dana mu będzie.

Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.

Których usta napełnione są przeklinania i gorzkości;

Okrutnyć jest gniew, i nagła popędliwość; ale przed zazdrością któż się ostoi?

Albowiem od gniewu twego giniemy, a popędliwością twoją jesteśmy przestraszeni.

Bo gniew męża nie sprawuje sprawiedliwości Bożej.

Tedy będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich,

I usłyszał Pan głos słów waszych, a rozgniewał się bardzo, i przysiągł, mówiąc:

Którzy obracacie sąd w piołun, a sprawiedliwość na ziemi opuszczacie: Szukajcie, mówię.

Izali tych, którzy cię w nienawiści mają, o Panie! niemam w nienawiści? a ci, którzy przeciwko tobie powstawają, izaż mi nie omierzli?

Nasieją pszenicy, ale ciernie żąć będą; frasować się będą, ale nic nie sprawią, i wstydzić się będą za urodzaje swoje dla gniewu popędliwości Pańskiej.

I rzekł Bóg do Jonasza: Dobrzeż to, że się tak gniewasz o tę banię? I rzekł: Dobrze, że się gniewam aż na śmierć.

Droga twoja i postępki twoje to uczyniły tobie; toć złość twoja przyniosła, że to jest gorzkie, a że przenika aż do serca twego.

I pośle Pan na cię przeklęstwo, trwogę, i zgubę we wszystkiem, do czego ściągniesz rękę twoję, i co czynić będziesz; aż cię wygładzi, i aż zaginiesz nagle dla złości spraw twoich, któremiś mię odstąpił.

Ale podług zatwardziałości twojej i serca niepokutującego skarbisz sobie samemu gniew na dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Bożego.

Skryj mię przed skrytą radą złośników, przed zbuntowaniem czyniących nieprawość.

Niemasz lekarstwa na ranę twoję, nieuleczona jest plaga twoja; wszyscy, którzy powieść o tobie usłyszą, klaskać będą rękoma nad tobą; bo na kogoż ustawicznie nie przychodziło okrucieństwo twoje?

Niech się zaćmią oczy ich, aby nie widzieli, a biodra ich niech się zawżdy chwieją.

Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.

Dla których rzeczy przychodzi gniew Boży na syny odporne.

W utrapieniu mojem wzywałem Pana, i wołałem do Boga mego; wysłuchał z kościoła swego głos mój, a wołanie moje przed oblicznością jego przyszło do uszów jego.

Że w dzień zatracenia zły zachowany bywa, w dzień, którego gniew przywiedziony bywa.

Albowiem cię widzę być w gorzkości żółci i w związce nieprawości.

I rzekł Pan: A dobrzeż to, że się tak gniewasz?

Posłuchaj mię z pilnością, a wysłuchaj mię; boć się uskarżam w modlitwie swej, i trwożę sobą:

Okrucieństwo wyrosło w rózgę niezbożności; nie zostanie z nich nic, ani z mnóstwa ich, ani z huku ich, i nie będzie żadnego narzekania nad nimi.

Także i przy górze Horeb pobudziliście do gniewu Pana, i rozgniewał się Pan na was, aby was wygładził.

Lecz niepobożni będą jako morze wzburzone, gdy się uspokoić nie może, a którego wody wymiatają kał i błoto.

Tedy rzekł Pan do Kaina: Przeczżeś się zapalił gniewem a czemu spadła twarz twoja?

Jako ślimak, który schodzi i niszczeje; jako martwy płód niewieści niech nie oglądają słońca.