Wersety biblijne o Cloud

Tedy wstąpił Mojżesz na górę, a obłok zakrył górę.

Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.

Rozpostarł obłok na okrycie ich, a ogień na oświecanie nocy.

A obłok Pański szedł nad nimi we dnie, gdy się ruszali z stanowiska.

W tem przyciągniesz i przyjdziesz jako burza, będziesz jako obłok okrywający ziemię, ty i wszystkie poczty twoje, i wiele narodów z tobą.

Obłoki są skrytością jego, iż nie widzi, a po okręgu niebieskim przechadza się.

A jeźli nie odstępował obłok, nie ruszali się aż do dnia, którego odstępował.

Spojrzyj w niebo, a obacz; przypatrz się obłokom, jako są wyższe nad cię.

Tedy okrył obłok namiot zgromadzenia, a chwała Pańska napełniła przybytek.

Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)

Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.

I stanie się, gdy wzbudzę ciemny obłok nad ziemią, a ukaże się łuk na obłoku:

Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.

I stał się obłok, który je zacienił, a przyszedł głos z obłoku mówiący: Ten jest Syn mój miły, tegoż słuchajcie.

I zstąpił Pan w obłoku, i stanął tam z nim, i zawołał imieniem Pan.

A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.

Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.

(A Cherubowie stali po prawej stronie domu, gdy wchodził on mąż, a obłok napełnił sień wnętrzną.

Tedy się ukazał Pan w namiocie w słupie obłokowym; i stanął on słup obłokowy nade drzwiami namiotu,

Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;

Gdym położył obłok za szatę jego, a ciemność za pieluchy jego;

Gładzę nieprawości twoje jako obłok, a grzechy twoje jako mgłę; nawróć się do mnie, bom cię odkupił.

Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu.

Mówił też i do ludu: Gdy widzicie obłok wschodzący od zachodu, zaraz mówicie: Przychodzi gwałtowny deszcz; i tak bywa.

A gdy bywał obłok od wieczora aż do poranku, a podnosił się zaś poranku, tedy ciągnęli; tak we dnie jako i w nocy, gdy się podniósł obłok, ciągnęli.

Który okrywa niebiosa obłokami, a deszcz ziemi gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach;

Obłok i ciemność około niego; sprawiedliwość i sąd są gruntem stolicy jego.

Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa.

A gdy się podnaszał obłok od namiotu, tedy się ruszali synowie Izraelscy; a gdziekolwiek stawał obłok, tamże stanowili obóz synowie Izraelscy.

I rzeczesz: Którzyż to są, co się jako obłoki zlatują, i jako gołębie do okien swoich?

Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;

Wstąpię na wysokość obłoków, będę równy Najwyższemu.

Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych;

A gdy on jeszcze mówił, oto obłok jasny zacienił je; a oto głos z obłoku mówiący: Ten jest Syn mój miły, w którym mi się upodobało, tego słuchajcie.

(Przetoż się staną jako obłok poranny, a jako rosa poranna przechodząca, i jako plewy od wichru porwane z bojewiska, i jako dym z komina.)

A to rzekłszy, gdy oni patrzali, w górę podniesiony jest, a obłok wziął go od oczów ich.

I stało się, gdy wychodzili kapłani z świątnicy, że obłok napełnił dom Pański.

(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.

Widziały cię wody, o Boże! widziały cię wody, i ulękły się, i wzruszyły się przepaści.

I ruszyli się synowie Izraelscy z hufcami swymi z puszczy Synaj, a stanął obłok na puszczy Faran.