Wersety biblijne o Nature's Cycles

Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.

Bo jako zstępuje deszcz i śnieg z nieba, a tam się więcej nie wraca, ale napawa ziemię, a czyni ją płodną, czyni ją też urodzajną, tak że wydaje nasienie siejącemu, a chleb jedzącemu:

Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.

Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.

Idzie na południe, a obraca się na północy; wiatr ustawicznie krążąc idzie, a po okręgach swoich wraca się wiatr.

Jeden rodzaj przemija, a drugi rodzaj nastaje; lecz ziemia na wieki stoi.

I zaś się modlił, a wydało niebo deszcz i ziemia zrodziła owoce swoje.

Spuszczę wam deszcz czasu swego, i wyda ziemia urodzaj swój, i drzewa polne wydadzą owoc swój;

Boć ziemia sama z siebie pożytek wydawa, naprzód trawę, potem kłos, a potem zupełne zboże w kłosie.

Jest czas rodzenia i czas umierania; czas sadzenia, i czas wycinania tego, co sadzono;

Zrodziła tedy ziemia w onych siedmiu latach urodzajnych obficie.

I padał deszcz na ziemię, czterdzieści dni i czterdzieści nocy.

Z poranku kwitnie i rośnie; ale w wieczór bywa pokoszona, i usycha.

Każda rzecz ma swój czas, i każde przedsięwzięcie ma swój czas pod niebem.

Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi.

Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.

Wszystkie rzeki idą do morza, wszakże morze nie wylewa; do miejsca, z którego rzeki płyną, wracają się, aby zaś stamtąd wychodziły.

On sam odmienia czasy i chwile; zrzuca królów i stanowi królów; daje mądrość mądrym, a umiejętnym rozum;

Słońce wschodzi i słońce zachodzi, a spieszy się do miejsca swego, kędy wschodzi;

Gdy się tulą w jaskiniach swoich, i czyhają w cieniu jam swoich?

A od figowego drzewa nauczcie się tego podobieństwa: Gdy się już gałąź jego odmładza i puszcza liście, poznajecie, iż blisko jest lato.

I rzekł Bóg: Niech będą światła na rozpostarciu niebieskim, ku rozdzielaniu dnia od nocy, a niech będą na znaki, i pewne czasy, i dni, i lata.

On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów.

Ani rzekli w sercu swem: Bójmy się już Pana, Boga naszego, który daje deszcz i w jesieni i na wiosnę czasu swego, który tygodni pewnych i żniwa naszego przestrzega.

On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.

Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.

Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;

A od drzewa figowego nauczcie się tego podobieństwa: Gdy się już gałąź jego odmładza i liście wypuszcza, poznajecie, iż blisko jest lato.

Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.

I trwały wody nad ziemią sto i pięćdziesiąt dni.

A gdy wiatr wiejący od południa, mówicie: Gorąco będzie; i bywa tak.

Który gdy głos wypuszcza, wody na niebie szumią, a który sprawuje, aby występowały pary od kończyn ziemi, i błyskawice ze dżdżem przywodzi, a wywodzi wiatr z skarbów swoich.

Gdy on wydaje głos, szum wód bywa na niebie, i to sposabia, aby występowały pary z krajów ziemi; błyskawice z deszczem przywodzi, a wywodzi wiatry z skarbów swoich.

Przestrzegacie dni i miesiące, i czasy, i lata.

I widział Bóg, że to było dobre. Potem rzekł Bóg: Niech zrodzi ziemia trawę, ziele, wydawające nasienie, i drzewo rodzajne, czyniące owoc, według rodzaju swego, którego by nasienie było w nim na ziemi; i stało się tak.

Przetoż się nad wami niebo zawarło, aby rosy nie dawało; ziemia także zawarła się, aby nie wydawała urodzaju swego.

Wszakże nie jest pierwsze duchowne, ale cielesne, potem duchowne.

I dla rozkosznych urodzajów słonecznych, także dla rozkosznych dostałych urodzajów miesięcznych;

On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje.

Wszystko co chce Pan, to czyni, na niebie i na ziemi, w morzu i we wszystkich przepaściach.