Wersety biblijne o Seasonal Changes

On sam odmienia czasy i chwile; zrzuca królów i stanowi królów; daje mądrość mądrym, a umiejętnym rozum;

Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.

Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.

Każda rzecz ma swój czas, i każde przedsięwzięcie ma swój czas pod niebem.

Ani rzekli w sercu swem: Bójmy się już Pana, Boga naszego, który daje deszcz i w jesieni i na wiosnę czasu swego, który tygodni pewnych i żniwa naszego przestrzega.

Lecz on rzekł do nich: Nie wasza rzecz jest, znać czasy i chwile, które Ojciec w swojej mocy położył.

Spuszczę wam deszcz czasu swego, i wyda ziemia urodzaj swój, i drzewa polne wydadzą owoc swój;

Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.

Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.

Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.

A od figowego drzewa nauczcie się tego podobieństwa: Gdy się już gałąź jego odmładza i puszcza liście, poznajecie, iż blisko jest lato.

A od drzewa figowego nauczcie się tego podobieństwa: Gdy się już gałąź jego odmładza i liście wypuszcza, poznajecie, iż blisko jest lato.

I będziesz strzegł ustawy tej na pewny czas, od roku do roku.

A gdy wiatr wiejący od południa, mówicie: Gorąco będzie; i bywa tak.

On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje.

Nadto dam im, i okolicy pagórka mego, błogasławieństwo, i spuszczać będę deszcz czasu swego; deszcze to błogosłwieństwa będą;

Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.

A o czasach i o chwilach, bracia! nie potrzebujecie, aby wam pisano.

Czas rozrzucania kamieni, i czas zbierania kamieni; czas obłapiania, i czas oddalenia się od obłapiania;

Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?

Tedy dam deszcz ziemi waszej czasu swego, ranny i późny, i będziesz zbierał zboża twoje, i wino twoje, i oliwę twoję.

Albowiem oto minęła zima! deszcz przeszedł, i przestał.

Jest czas rodzenia i czas umierania; czas sadzenia, i czas wycinania tego, co sadzono;

I wy, synowie Syońscy! weselcie się i radujcie się w Panu, Bogu waszym; bo wam da deszcz wczesny, a ześle wam deszcz obfity w jesieni i na wiosnę.

Bo jako zstępuje deszcz i śnieg z nieba, a tam się więcej nie wraca, ale napawa ziemię, a czyni ją płodną, czyni ją też urodzajną, tak że wydaje nasienie siejącemu, a chleb jedzącemu:

Przestrzegacie dni i miesiące, i czasy, i lata.

I rzekł Ezechyjasz: Snadniej może cień postąpić na dół na dziesięć stopni, tego nie chcę; ale niech się wróci cień na wstecz na dziesięć stopni.

Aczkolwiek nie zaniechał samego siebie prócz świadectwa, czyniąc dobrze, dawając nam z nieba dżdże i czasy urodzajne, napełniając pokarmem i weselem serca nasze.

Z poranku kwitnie i rośnie; ale w wieczór bywa pokoszona, i usycha.

Czas szukania, i czas stracenia; czas chowania, i czas odrzucenia;

Gdy się tulą w jaskiniach swoich, i czyhają w cieniu jam swoich?

Ale w one dni po uciśnieniu onem, zaćmi się słońce, i księżyc nie wyda światłości swojej;

Żądajcie od Pana dżdżu czasu potrzebnego, a Pan uczyni obłoki dżdżyste, a deszcz obfity da wam i każdemu trawę na polu.

Ogień i grad, śnieg i para, wiatr gwałtowny, wykonywający rozkaz jego;

Przetoż się nad wami niebo zawarło, aby rosy nie dawało; ziemia także zawarła się, aby nie wydawała urodzaju swego.

Odpowiedział Izajasz: Toć będzie znakiem od Pana, iż uczyni Pan tę rzecz, którąć obiecał. Chceszże, żeby cień postąpił na dziesięć stopni, albo żeby się na wstecz nawrócił na dziesięć stopni?

Idzie na południe, a obraca się na północy; wiatr ustawicznie krążąc idzie, a po okręgach swoich wraca się wiatr.

Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.

Oto pierwsze rzeczy przyszły, Ja też nowe opowiadam, pierwej, niż się zaczną, dam wam o nich słyszeć.

I rzekł Bóg: Niech będą światła na rozpostarciu niebieskim, ku rozdzielaniu dnia od nocy, a niech będą na znaki, i pewne czasy, i dni, i lata.