Wersety biblijne o Seasons of Life

Jest czas rodzenia i czas umierania; czas sadzenia, i czas wycinania tego, co sadzono;

Czas szukania, i czas stracenia; czas chowania, i czas odrzucenia;

A póki ziemia trwać będzie, siew i żniwo, i zimno, i gorąco, i lato, i zima, i dzień, i noc nie ustaną.

Czas rozrzucania kamieni, i czas zbierania kamieni; czas obłapiania, i czas oddalenia się od obłapiania;

Dni wieku naszego jest lat siedmdziesiąt, a jeźli kto duższy, lat ośmdziesiąt, a to, co najlepszego w nich, tylko kłopot i nędza, a gdy to pominie, tedy prędko odlatujemy.

Czas zabijania, i czas leczenia; czas rozwalania, i czas budowania;

Czas płaczu, i czas śmiechu; czas smutku, i czas skakania;

On sam odmienia czasy i chwile; zrzuca królów i stanowi królów; daje mądrość mądrym, a umiejętnym rozum;

Jeden rodzaj przemija, a drugi rodzaj nastaje; lecz ziemia na wieki stoi.

Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?

Nauczże nas obliczać dni naszych, abyśmy przywiedli serce do mądrości.

Czas rozdzierania, i czas zszywania; czas milczenia, i czas mówienia;

Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.

W dzień dobry zażywaj dobra, w dzień zły miej się na pieczy: boć ten uczynił Bóg przeciwko owemu, dlatego, aby nie doszedł człowiek tego, co nastanie po nim.

Dni człowiecze są jako trawa, a jako kwiat polny, tak kwitnie.

W czem weselicie się teraz maluczko, (jeźliże potrzeba) zasmuceni w rozmaitych pokusach,

A jako odzienie zwiniesz je i będą odmienione; ale ty tenżeś jest, a lata twoje nie ustaną.

A wszakże, choćby przez wiele lat żyw był człowiek, a przez te wszystkie weseliłby się, tedy przywiódłszy sobie na pamięć dni ciemności, jako ich wiele będzie, cokolwiek przeszło, uzna być marnością.

Albowiem któż wie, co jest dobrego człowiekowi w tym żywocie po wszystkie dni żywota marności jego, które jako cień pomijają? Albo kto oznajmi człowiekowi, co po nim będzie pod słońcem?

A o czasach i o chwilach, bracia! nie potrzebujecie, aby wam pisano.

Wnijdziesz w sędziwości do grobu, jako znoszone bywa zboże w stóg czasu swego.

Lecz on rzekł do nich: Nie wasza rzecz jest, znać czasy i chwile, które Ojciec w swojej mocy położył.

Bo przez mię rozmnożą się dni twoje, i przedłużą się lata żywota.

Otom położył przed oczy twoje dziś żywot i dobre, także śmierć i złe.

I rzekł Pan: Nie będzie się wadził duch mój z człowiekiem na wieki, gdyż jest ciałem; i będą dni jego sto i dwadzieścia lat.

Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;

Oczy wszystkich w tobie nadzieję mają, a ty im dajesz pokarm ich czasu swojego.

Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.

Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.

Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?

Przestrzegacie dni i miesiące, i czasy, i lata.

A dobrze czyniąc nie słabiejmy; albowiem czasu swojego żąć będziemy nie ustawając.

I rzekłem w sercu swem: Sprawiedliwego i niezbożnego Bóg sądzić będzie; bo czas każdemu przedsięwzięciu i każdej sprawy tam będzie.

Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

Światci przemija i pożądliwość jego; ale kto czyni wolę Bożą, trwa na wieki.

Czas miłowania, i czas nienawidzenia; czas wojny, i czas pokoju.

I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.

Pamiętaj tedy na stworzyciela swego we dni młodości twojej, pierwej niżeli nastaną złe dni, i nadejdą lata, o których rzeczesz: Nie podobają mi się.

Daj mi poznać, Panie! dokończenie moje, i wymiar dni moich jaki jest, abym wiedział, jak długo trwać będę.

Rozpaliło się serce moje we wnętrznościach moich; w rozmyślaniu mojem rozżarzył się ogień, ażem tak rzekł językiem swoim: