Wersety biblijne o Winter

Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.

A póki ziemia trwać będzie, siew i żniwo, i zimno, i gorąco, i lato, i zima, i dzień, i noc nie ustaną.

Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.

Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.

A było w Jeruzalemie poświęcanie kościoła, a zima była.

Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.

Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.

Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?

Albowiem oto minęła zima! deszcz przeszedł, i przestał.

Ogień i grad, śnieg i para, wiatr gwałtowny, wykonywający rozkaz jego;

Bo jako zstępuje deszcz i śnieg z nieba, a tam się więcej nie wraca, ale napawa ziemię, a czyni ją płodną, czyni ją też urodzajną, tak że wydaje nasienie siejącemu, a chleb jedzącemu:

Izaliś przyszedł do skarbów śniegów? aby skarby gradu widzałeśli?

Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym.

A od drzewa figowego nauczcie się tego podobieństwa: Gdy się już gałąź jego odmładza i liście wypuszcza, poznajecie, iż blisko jest lato.

Przetoż się nad wami niebo zawarło, aby rosy nie dawało; ziemia także zawarła się, aby nie wydawała urodzaju swego.

Jakoż się kamieniem wody nakrywają, gdy wierzch przepaści zamarza.

A od figowego drzewa nauczcie się tego podobieństwa: Gdy się już gałąź jego odmładza i puszcza liście, poznajecie, iż blisko jest lato.

A gdy przestała padać rosa, oto, ukazało się na puszczy coś drobnego, okrągłego drobnego jako szron na ziemi.

Izali kto opuści pola moje dla skał i dla śniegu na Libanie? Izali kto opuści wody ciekące dla wody bardzo zimnej?

A gdy wiatr wiejący od południa, mówicie: Gorąco będzie; i bywa tak.

Przetoż módlcie się, aby nie było uciekanie wasze w zimie, albo w sabat.

Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.

Jako susza i gorącość trawią wody śnieżne, tak grób grzeszników.

A podobno zamieszkam u was albo i przezimuję, abyście wy mię odprowadzili, kędykolwiek pójdę.

Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.

Nadto dam im, i okolicy pagórka mego, błogasławieństwo, i spuszczać będę deszcz czasu swego; deszcze to błogosłwieństwa będą;

A król siedział w domu, w którym w zimie bywał, miesiąca dziewiątego, a na ognisku przed nim palił się ogień.

Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.

I wy, synowie Syońscy! weselcie się i radujcie się w Panu, Bogu waszym; bo wam da deszcz wczesny, a ześle wam deszcz obfity w jesieni i na wiosnę.

I padał deszcz na ziemię, czterdzieści dni i czterdzieści nocy.

Słońce i miesiąc zaćmią się, a gwiazdy stracą jasność swoję.

Ani rzekli w sercu swem: Bójmy się już Pana, Boga naszego, który daje deszcz i w jesieni i na wiosnę czasu swego, który tygodni pewnych i żniwa naszego przestrzega.

Jako zimno śnieżne czasu żniwa: tak poseł wierny tym, którzy go posyłają; bo dusze panów swych ochładza.

A gdy się król Dawid zstarzał, i zaszedł w lata, chodź go odziewano szatami, przecię się zagrzać nie mógł.

Choćby i grad spadł na las, a miasto bardzo poniżone było.

Każda rzecz ma swój czas, i każde przedsięwzięcie ma swój czas pod niebem.

Aczkolwiek nie zaniechał samego siebie prócz świadectwa, czyniąc dobrze, dawając nam z nieba dżdże i czasy urodzajne, napełniając pokarmem i weselem serca nasze.

Bo gwiazdy niebieskie i planety ich nie dopuszczą świecić światłu swemu; zaćmi się słońce, gdy wschodzić będzie, a miesiąc nie wyda światła swego.

A byli pasterze w onej krainie w polu nocujący i straż nocną trzymający nad stadem swojem.

Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.