Wersety biblijne o Frost

Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.

Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym.

Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.

Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.

A gdy przestała padać rosa, oto, ukazało się na puszczy coś drobnego, okrągłego drobnego jako szron na ziemi.

Ogień i grad, śnieg i para, wiatr gwałtowny, wykonywający rozkaz jego;

Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi?

Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.

Izaliś przyszedł do skarbów śniegów? aby skarby gradu widzałeśli?

Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?

Jakoż się kamieniem wody nakrywają, gdy wierzch przepaści zamarza.

A póki ziemia trwać będzie, siew i żniwo, i zimno, i gorąco, i lato, i zima, i dzień, i noc nie ustaną.

Bo jako zstępuje deszcz i śnieg z nieba, a tam się więcej nie wraca, ale napawa ziemię, a czyni ją płodną, czyni ją też urodzajną, tak że wydaje nasienie siejącemu, a chleb jedzącemu:

Jako susza i gorącość trawią wody śnieżne, tak grób grzeszników.

Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.

Przetoż się nad wami niebo zawarło, aby rosy nie dawało; ziemia także zawarła się, aby nie wydawała urodzaju swego.

Jako zimno śnieżne czasu żniwa: tak poseł wierny tym, którzy go posyłają; bo dusze panów swych ochładza.

Dał grad miasto deszczu, ogień palący na ziemię ich.

Albowiem oto minęła zima! deszcz przeszedł, i przestał.

Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.

A było w Jeruzalemie poświęcanie kościoła, a zima była.

Z czyjegoż żywota wychodzi mróz? a szron niebieski któż płodzi?

Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.

Bywało to, że we dnie trapiło mię gorąco, a mróz w nocy, tak, że odchadzał sen mój od oczu moich.

Izali kto opuści pola moje dla skał i dla śniegu na Libanie? Izali kto opuści wody ciekące dla wody bardzo zimnej?

Od blasku przed nim rozeszły się obłoki jego, grad i węgle ogniste.

Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.

Stali tedy słudzy i czeladź, uczyniwszy ogień, bo zimno było; i grzali się; był też z nimi Piotr, stojąc i grzejąc się.

A gdy się król Dawid zstarzał, i zaszedł w lata, chodź go odziewano szatami, przecię się zagrzać nie mógł.

Jako ogień, który las pali, i jako płomień, który zapala góry.

Oto jakożkolwiek wsadzona jest, izali się jej poszczęści? Izali do szczętu nie uschnie, skoro się jej dotknie wiatr wschodni? Izali przy brózdach, przy którch się przyjęła, nie uschnie?

Rozpostarł obłok na okrycie ich, a ogień na oświecanie nocy.

A gdy wiatr wiejący od południa, mówicie: Gorąco będzie; i bywa tak.

Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)

On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów.

I uczynił tak Bóg onej nocy, że było samo runo suche, a na wszystkiej ziemi była rosa.

I podał gradowi bydło ich, a majętność ich węglu ognistemu.

Że nie bywają szczepieni ani wsiani, ani się też wkorzeni w ziemi pień ich; i jako jedno powienie na nich, wnet usychają, a wicher jako źdźbło unosi ich.

Choćby i grad spadł na las, a miasto bardzo poniżone było.

Spojrzęli na góry, a oto się trzęsą, i wszystkie pagórki chwieją się.