Wersety biblijne o Amazement

Ale czem on im bardziej zakazywał, tem oni to bardziej rozgłaszali, i nader się bardzo zdumiewali, mówiąc: Dobrze wszystko uczynił; bo czyni, iż głusi słyszą i niemi mówią.

Tedy widząc starosta, co się stało, uwierzył, zdumiewając się nad nauką Pańską.

Tak iż się on lud dziwował, widząc, że niemi mówią, ułomni uzdrowieni są, chromi chodzą, a ślepi widzą; i wielbili Boga Izraelskiego.

I wstąpił do nich w łódź, i uciszył się wiatr; a oni się sami w sobie nader zdumiewali i dziwowali.

A wnetże lud wszystek ujrzawszy go, polękali się, i zbieżawszy się, przywitali go.

Co ujrzawszy lud, dziwował się, i chwalił Boga, który dał taką moc ludziom.

A on zarazem wstał, i wziąwszy łoże swoje, wyszedł przed wszystkimi, tak iż się wszyscy zdumiewali i chwalili Boga, mówiąc: Nigdyśmy nic takiego nie widzieli.

I poznali go, iż to on był, który dla jałmużny siadał u drzwi pięknych kościelnych; i napełnieni są strachu i zdumienia nad tem, co mu się stało.

I zdumiewali się wszyscy, którzy go słuchali, nad rozumem i nad odpowiedziami jego.

Tedy były napełnione weselem usta nasze, a język nasz radością; tedy mówiono między narodami: Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nimi.

Pan wielki jest i bardzo chwalebny, a wielkość jego nie może być dościgniona.

I wołał jeden do drugiego, mówiąc: Święty, święty, święty, Pan zastępów; pełna jest wszystka ziemia chwały jego.

A oczy wasze widziały wszystkie sprawy Pańskie wielkie, które czynił.

Od Pana się to stało, a jest dziwno w oczach naszych.

Co gdy ujrzał wszystek lud, upadli na oblicze swe, i rzekli: Pan jest Bogiem, Panci jest Bogiem.

I zdumiewali się wszyscy, i dziwowali się, mówiąc jeden do drugiego: Cóż to wżdy ma być?

Tedy wszystkich strach zdjął, a wielbili Boga, mówiąc: Prorok wielki powstał między nami, a Bóg nawiedził lud swój.

Wspominajcie dziwne sprawy jego, które czynił, i cuda jego, i sądy ust jego.

Przypominajcie sobie dziwy jego, które czynił, cuda jego i sądy ust jego.

Od Panać się to stało, i jest dziwne w oczach naszych.

I zarazem przejrzał, i szedł za nim, wielbiąc Boga. Co wszystek lud widząc, dał chwałę Bogu.

Bo oto królowie, gdy się zgromadzili i ciągnęli wespół,

On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.

Onci jest chwałą twoją, i on Bogiem twoim, który uczynił z tobą wielmożne, i straszne rzeczy, które widziały oczy twoje.

I przyszedł strach na każdą duszę, a wiele się znamion i cudów przez Apostołów działo.

Boże! odrzuciłeś nas, rozproszyłeś nas, i rozgniewałeś się; nawróćże się zasię do nas.

Chwalcie go ze wszelkiej mocy jego; chwalcie go według wielkiej dostojności jego.

Który czyni rzeczy wielkie i niewybadane, dziwne, którym liczby niemasz;

Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?

A oto Anioł Pański stanął podle nich, a chwała Pańska zewsząd oświeciła je, i bali się bojaźnią wielką.

Nadto i ten dom, który był sławny, każdemu mimo idącemu będzie na podziw, i rzecze: Przeczże tak uczynił Pan tej ziemi i temu domowi?

I zdumieli się wszyscy nad wielmożnością Bożą. A gdy się wszyscy dziwowali wszystkim rzeczom, które czynił Jezus, rzekł do uczniów swoich:

Przedniejszemu śpiewakowi, na Halmutlabben pieśń Dawidowa.

Albowiem słyszeli je mówiące językami rozlicznemi i wielbiące Boga. Tedy odpowiedział Piotr:

Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach.

A tak wstawszy szedłem w pole, a oto chwała Pańska stała tam, jako chwała, którąm widział u rzeki Chebar, i upadłem na oblicze moje.

Pytaj się teraz na dni starodawne, które były przed tobą, ode dnia, którego stworzył Bóg człowieka na ziemi; a od jednego końca nieba aż do drugiego końca nieba stałali się kiedy rzecz podobna tej tak wielkiej? albo słuchanoli kiedy co takowego?

A ludzie się dziwowali, mówiąc: Jakiż to jest ten, że mu i wiatry i morze posłuszne są?

A do upadku przywiedzie ich własny język ich; odłączy się od nich każdy, kto ich ujrzy.

I wyciągnął miecz z dołu szumiącego i z błota lgnącego, a postawił na skale nogi moje, i utwierdził kroki moje;