Wersety biblijne o Departures

Przechodzili zaiste od narodu do narodu, a z królestwa innego ludu;

Wyszło tedy wszystko zgromadzenie synów Izraelskich od obliczności Mojżeszowej.

Zatem rozpuścił Jozue lud, każdego do dziedzictwa swego.

I rzekł do mnie: Idźże, boć ja cię do pogan daleko poślę.

Pochwyci go wiatr wschodni, a odejdzie; bo wicher ruszył go z miejsca swego.

Puścił tedy bracią swą, i odjechali, a mówił do nich: Nie wadźcie się na drodze.

Zatem puścił od siebie Mojżesz świekra swego, który odszedł do ziemi swej.

A gdy odstępował obłok od przybytku, ruszali się synowie Izraelscy w ciągnieniu swem.

Od tego czasu wiele uczniów jego odeszło nazad, a więcej z nim nie chodzili.

Rzekł też i drugi: Pójdę za tobą, Panie! ale mi pierwej dopuść pożegnać się z tymi, którzy są w domu moim.

Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.

Ale wy obróciwszy się, idźcie na puszczą, drogą ku morzu czerwonemu.

Potem wynijdzie od ciebie on, i dzieci jego z nim, a wróci się do rodziny swojej, i do dziedzictwa przodków swych wróci się.

I przechodzili od narodu do narodu, i od królestwa do innego ludu:

Niedawnoś przyszedł, a dziśbym cię ruszyć miał, abyś z nami szedł? Gdyż ja idę, sam nie wiem dokąd; wróćże się, a odprowadź bracią swoję: niech będzie z tobą miłosierdzie i prawda.

A tak rozeszli się stamtąd synowie Izraelscy onego czasu, każdy do pokolenia swego i do domu swego, a szedł stamtąd każdy do dziedzictwa swego.

Odstąpcie, odstąpcie wynijdźcie z Babilonu, nieczystego się nie dotykajcie, wynijdźcie z pośrodku jego; oczyście się wy, którzy nosicie naczynie Pańskie.

I opuściwszy ich, wstąpił zasię w łódź, i przeprawił się na drugą stronę.

I rzekł Piotr: Otośmy my opuścili wszystko, a poszliśmy za tobą.

I stało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi, i był niesiony w górę do nieba.

I stało się, gdy Jezus dokończył tych podobieństw, puścił się stamtąd.

Z nas wyszli, ale nie byli z nas; albowiem gdyby byli z nas, zostaliby byli z nami; ale wyszli z nas, aby objawieni byli, iż wszyscy nie byli z nas.

I rozproszy was Pan między narody, a zostanie was mało między narody, do których zaprowadzi was Pan.

Dokąd Pan daleko nie zapędzi wszelkiego człowieka, a nie będzie doskonałe spustoszenie w pośród ziemi;

Lecz będąc upomnieni od Boga we śnie, aby się nie wracali do Heroda, inszą drogą wrócili się do krainy swojej.

Tedy wołał woźny w wojsku, gdy już słońce zachodziło, mówiąc: Wróć się każdy do miasta swego i każdy do ziemi swojej.

Poda cię Pan na upadek przed nieprzyjacioły twymi; drogą jedną wynijdziesz przeciwko nim, a siedmią dróg będziesz uciekał przed twarzą ich, i będziesz ku wzruszeniu wszystkim królestwom ziemi.

Nie płaczcież umarłego, ani go żałujcie, ale ustawicznie płaczcie nad tym, który odchodzi; bo się więcej nie wróci, aby oglądał ziemię, w której się narodził.

Rzekł im tedy Jezus: Jeszcze na mały czas jestem z wami; potem odejdę do tego, który mię posłał.

Który im rzekł: Odejdźcie, a po trzech dniach wróćcie się do mnie. I odszedł lud.

I stało się, gdy się wypełniły dni posługiwania jego, odszedł do domu swego.

I opuścił wszystko, a wstawszy, szedł za nim.

I odeszli zaś oni uczniowie do domu.

A widząc mężowie Izraelscy, iż umarł Abimelech, rozeszli się każdy do miejsca swego.

Wychodził Jeremijasz z Jeruzalemu, aby szedł do ziemi Benjaminowej, aby tak uszedł z pośrodku ludu.

I stało się, gdy Jezus przestał rozkazywać dwunastu uczniom swoim, poszedł z onąd, aby uczył i kazał w miastach ich.

A choćby odchowali synów swych, przecie ich pozbawię wieku męskiego; owszem, i onym biada, gdy Ja ich odstąpię.

Boć ja to wiem, że po odejściu mojem wnijdą między was wilcy okrutni, którzy trzodzie folgować nie będą.

Ale on przeszedłszy przez pośrodek ich, uszedł.

Albowiem Demas mię opuścił, umiłowawszy ten świat, i poszedł do Tesaloniki, Krescens do Galacyi, Tytus do Dalmacyi;