Wersety biblijne o Loss
Bible verses about Loss
Loss is an inevitable part of the human experience, a shadow that touches every life. Scripture offers profound comfort and guidance through these times, reminding us that even in the deepest sorrow, we are not alone. Exploring Bible verses about loss allows us to understand God's unwavering presence amidst our pain. These verses illuminate the path toward healing, revealing the eternal hope that transcends earthly suffering. They teach us about resilience, faith, and the promise of restoration, nurturing our spirits and reminding us that loss, though painful, does not define our journey with God.
Najbardziej pomocne wersety
Rozpocznij swoją naukę od tych starannie dobranych fragmentów
Owszem i wszystko poczytam sobie za szkodę dla zacności znajomości Chrystusa Jezusa, Pana mojego, dla któregom wszystko utracił i mam to sobie za gnój, abym Chrystusa zyskał,
Błogosławieni cisi; albowiem oni odziedziczą ziemię.
Odszedłszy tedy ci, którzy byli posłani, znaleźli, jako im był powiedział.
Pisma Święte
Kto was przyjmuje, mnie przyjmuje; a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mię posłał.
Uniżajcie się przed obliczem Pańskiem, a wywyższy was.
Bo oto to samo, żeście według Boga byli zasmuceni, jako wielką w was pilność sprawiło, owszem obronę, owszem zapalczywość, owszem bojaźń, owszem żądność, owszem gorliwość, owszem pomstę, tak iż we wszystkiem okazaliście się być czystymi w tej sprawie.
Bo tak mówi Pan o Sellumie, synu Jozyjasza, króla Judzkiego, który króluje miasto Jozyjasza, ojca swego: Gdy wyjdzie z miejsca tego, nie wróci się więcej,
Azaż nie wiecie, iż kościołem Bożym jesteście, a Duch Boży mieszka w was?
Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć.
I był znaleziony w nim, nie mając sprawiedliwości mojej, tej która jest z zakonu, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusową, to jest sprawiedliwość z Boga, która jest przez wiarę;
Albowiem ktokolwiek by się wstydził za mię i za słowa moje, za tego się Syn człowieczy wstydzić będzie, gdy przyjdzie w chwale swej i w ojcowskiej i świętych Aniołów.
A przetoż ogarnęły cię sidła, a trwoży cię strach nagły.
Albowiem cóż pomoże człowiekowi, choćby wszystek świat pozyskał, a na duszy swojej szkodował? albo co za zamianę da człowiek za duszę swoję?
I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu.
A dnia onego nie będziecie mnie o nic pytać. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek byście prosili Ojca w imieniu mojem, da wam.
Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich.
Czas rozdzierania, i czas zszywania; czas milczenia, i czas mówienia;
Nadto zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich.
Bo jeźli tylko w tym żywocie w Chrystusie nadzieję mamy, nad wszystkich ludzi jesteśmy najnędzniejszymi.
Tedy Szymon Piotr mając miecz, dobył go, i uderzył sługę kapłana najwyższego, i uciął mu ucho jego prawe; a temu słudze imię było Malchus.
Przetoż mając taką nadzieję, wielkiej bezpieczności w mowie używamy.
Tom wszystko widział za dni marności mojej: Bywa sprawiedliwy, który ginie z sprawiedliwością swoją; także bywa niezbożnik, który długo żyje we złości swojej.
Bliski jest Pan tym, którzy są skruszonego serca, a utrapionych w duchu zachowuje.
Ale i nieprzyjacioły moje, którzy nie chcieli, abym królował nad nimi, przywiedźcie tu, a pobijcie przede mną.
A niepożytecznego sługę wrzućcie do onych ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Powiadam wam: Onej nocy będą dwaj na jednem łożu; jeden wzięty będzie, a drugi zostawiony.
O mój Panie! żem ja sługą twoim, jam sługą twoim, synem służebnicy twojej, rozwiązałeś związki moje.
A znalazłszy kładzie ją na ramiona swoje, radując się.
Owszem i miłość ich, i zazdrość ich i nienawiść ich już zginęła, a nie mają więcej działu na wieki we wszystkiem, co się dzieje pod słońcem.
Bo cóż pomoże człowiekowi, choćby wszystek świat pozyskał, a szkodowałby na duszy swojej?
Tedy mię wzywać będą, a nie nie wysłucham; szukać mię będą z poranku, a nie znajdą mię.
Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego.
Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję.
I mówił: Takie jest królestwo Boże, jako gdyby człowiek wrzucił nasienie w ziemię;
Bo ubogich dręczył i opuszczał, złupił dom, którego nie budował; przetoż nic spokojnego nie poczuje w żywocie swoim,
Wiele złego przychodzi na sprawiedliwego; ale z tego wszystkiego wyrywa go Pan.
Tak rzeczesz do niego: Tak mówi Pan: Oto com zbudował, Ja rozwalam, a com wszczepił, Ja wyrywam, i tę wszystkę ziemię.
Dla góry Syońskiej, że jest spustoszona, liszki chodzą po niej.
I wrzucili na nie ręce, a podali je do więzienia aż do jutra; bo już był wieczór.
Lecz mężowie, którzy wespół trzymali Jezusa, naśmiewali się z niego, bijąc go;
Tedym przystąpił do jednego z tych, którzy tam stali, a pewnościm się dowiadywał od niego o tem wszystkiem, i powiedział mi, i wykład mów oznajmił mi.
Jeźliżem jadł sztuczkę swoję sam, a nie jadała i sierota z niej;
Już wy jesteście czystymi, dla słów, którem do was mówił.
Loss is an inevitable part of the human experience, a truth the Bible doesn't shy away from. The verses explored here, from lamenting grief to finding comfort in God's presence, offer a multifaceted perspective on navigating these difficult times. They remind us that sorrow is not a sign of weakness, but a natural response to love and attachment. More importantly, they highlight the unwavering presence of God amidst our pain, offering solace, strength, and the promise of eventual healing. Through reflection on these verses, we can find permission to grieve fully, hope for restoration, and a renewed faith in God's enduring love. May these scriptures serve as a beacon, guiding you towards peace and a deeper understanding of God's unwavering support during times of loss, ultimately fostering resilience and a strengthened spirit.